Εκτύπωση του άρθρου

αγγλικα ενηλικες θεσσαλονικη υψος διασημων ελληνων ανδρων ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΥΛΗΣ

αντηλιακες μεμβρανες αυτοκινητων προσφορες ατημελητα μαζεμενα μαλλια Αντώνης Φωστιέρης, Τοπία του Τίποτα, εκδ. Καστανιώτη 2013

τρολαρισμα για παοκ μας δουλεύουν ψιλό γαζί Γράφει: ο Γιάννης Κουβαράς

εκεινος εκεινη εκεινο κλιση αρχαια

μεγαλη των μπατσων σχολη 2 Δέκα χρόνια  μετά την αιτηση ασεπ 3κ/2018 Πολύτιμη λήθη (2003)  ο Α.Φ. συνεχίζοντας ακάματα το ένδον σκάπτε στα έσω τοπία και εξορύσσοντας  ό,τι καλόν, συγκεντρώνει  νέους πολύτιμους λίθους στην  παρούσα συλλογή (περι-συλλογή μάλλον, δεδομένου του αναστοχαστικού χαρακτήρα της ποίησής του, καθώς νοεί ‘μοναδική μου αγάπη Το ποίημα..Ρυθμικά/σκεπτόμενο/αίσθημα’ αλλά και με την έννοια ότι περισυλλέγει/ περιλαμβάνει και περί τα δέκα ποιήματα παλαιοτέρας κοπής,  ερανίζοντας  ποιήματα άνθη του καιρού από  δεκαετίες  που προνοητικά και σοφά  άφηνε στο περιθώριο άλλων συλλογών του για να στεφανώσει τώρα  αφενός τη συγκεντρωτική έκδοση του 1975-2005 κι αφετέρου να τη συνδέσει και να την προεκτείνει ως έργω εν προόδω. Παρά το μεγάλο χρονικό άνυσμα των ποιημάτων μεταξύ τους (1978-2013)  φαίνονται όλα ομόχρονα , άρτια,  ώριμα εξαρχής, παλιά κρασιά σε νέο βαρέλι συναγμένα στάγδην. Δεν διακρίνω  ρυτίδες σε κανένα από τα πρώιμα (ίσως που παλεύει τόσα χρόνια με το άχρονο, παρακάμπτοντας το εφήμερο κι επίκαιρο), κάτι που φέρνει πολύ κοντά το μακρινό 2042 που αναρωτιέται  αν ανάψει κανείς κερί τότε φλωρος κωνσταντινος υπουργος στο Μνημόσυνο γέννησης.

αρχαία α γυμν ενότητα 10 Η εσωτερική  περιπλάνηση του Α.Φ. (γεν. 1953) που άρχισε με συνταγη φασολια χαντρες σαλατα Το μεγάλο ταξίδι 1971 και το πετζα στογιακοβιτσ ζωδιο Εσωτερικοί χώροι ή τα είκοσι 1973, περνώντας από σαράντα κύματα και με πυξίδα το μονάδες μέτρησης μάζας ‘πάντα  υψηλή η σκέψις σου να μένει’ συμπλήρωσε ήδη τεσσαράκοντα έτη  διακονίας με μικρές και μεγάλες εκπλήξεις, κινουμένη στους οικείους και κατακτημένους του χώρους με το νυχτοτριβείο του να δουλεύει ασίγαστα, διαλογιζόμενος πάνω στα μικρά και μεγάλα του βίου και του χρόνου, ξεκουκίζοντας ψήγματα ομορφιάς από το σάρμα εική του κόσμου, παραμένοντας  ένας από τους σταθερούς και αξιόπιστους συνομιλητές του εφέστιου της φωτιάς και κλειδούχου του μεγάλου Εφέσιου. Με πάντα ελεγχόμενη τη συγκίνηση κι αποσταγμένο το αίσθημα από τα φίλτρα του λόγου, σε μόνιμο συναγερμό η διαίσθηση και οι αισθήσεις, με προεξάρχουσα την ακοή χαρτογραφεί τα τοπία του τίποτα και του παντός, της μνήμης και της ανάμνησης, έκδοτος στον ίλιγγο των υπαρξιακών βαράθρων  κι αναπεπταμένων πεδίων, στο πένθος και στην χαρμολύπη, στον διαλογισμό , στην αποίκηση της οντολογικής ερημιάς αλλά και στην τύρβη της πόλεως, εξίσου στην αγκαλιά της φύσης (χλωρίδας και πανίδας, από όπου υλοτομεί συχνά έξοχες μεταφορές, παρομοιώσεις κι άλλα χρειαζούμενα της δουλειάς του), με συχνή χρήση των παρενθέσεων (συχνότερη από λχ. στον Αναγνωστάκη), εστιάζοντας συχνά και στη γραφή ως πεπρωμένο , στις δυσκολίες πολιτευομένου της, στην αυτοαναφορικότητα (η ποίηση, όπως το χταπόδι αν δεν βρίσκει τροφή τρώει τα πλοκάμια του, βρίσκει έμπνευση στο να αυτοπροσδιοριζεται κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία),  περνώντας τον πόνο από τη βελόνα του στίχου, ξέροντας να αξιοποιεί και το τίποτα, να ανακυκλώνει, να μεταποιεί  το περισσό σε ποίηση.

δώστε μου μόλυνση Η ποίησή του έχει στέρεο έρμα, φιλοσοφικό βάθος και βάρος, ανοίγει διάλογο με τον αναγνώστη μαντεύοντας τις απορίες του, τις αντιρρήσεις του, ώ τα παρήγορα ερωτηματικά της, αεί μαθητευόμενη της γραφής, διδάσκεται αεί υπ’ αυτής κι εμπνέεται, πολιορκητής του άρρητου κι εκπορθητής. Μινιμαλιστής, χαράσσει ζωγραφιές πάνω σ’ ένα κόκκο ρυζιού, αμετανόητος γλωσσαλγός καταδύεται στο μεδούλι των λέξεων, λάτρης της καρκινικής γραφής (θα την επινοούσε κι αν δεν υπήρχε), με στάσεις στην Ιστορία (αρχαία, μεσαιωνική κ.α), θηρεύοντας το απρόβλεπτο, στην ‘έκφραση’, μελετώντας την εικαστική γλώσσα.

παστα χιονιου για ντεκουπαζ Μεγάλος παρηγορητής ( νορβηγικά χωρίς δάσκαλο Το τίποτα δεν είναι τίποτα) με το σχετικισμό του, με σημαδούρες στο μέλλον (λ.χ. το κομμένο χέρι του Κυναίγειρου) που το καθιστούν πλωτό, οι σοφια σειραχ βικιπαιδεια Χαρτοπαίχτες του μας κάνουν συμπαίκτες στο συμπαντικό παιχνίδι , σε παιχνίδι που όλοι κερδίζουν, τι να πρωτοκατοικήσει κανείς,  τρίτο τρίμηνο κύησης Το κελί του, τι να πρωτοχωρέσει; αριστερη αντικαπιταλιστικη συσπειρωση Η Αμοργός του με φέγγος αναγεννημένης νοσταλγίας, απίστευτη ευτοπία,  ακουαρέλα, υστερόγραφο στην ταξιδεύουσα Αμοργό του Γκάτσου. μασκα σκι lidl Η Θηλειά  με τις δυο έξοχες όψεις-χωρίς να φαίνεται πουθενά ραφή  και τέντωμα (τόσο αβίαστη και φυσική η ομοιοκαταληξία της), ό,τι καλλίτερο, μάστορας του παλιού, δαμαστής των κυμάτων του ελεύθερου, ξεκαπίστρωτου στίχου.  Ακόμη η μονολεκτικότητα  των περισσοτέρων τίτλων των ποιημάτων προσημαίνει τη λεκτική λιτότητα του σώματος του ποιήματος (τίποτε δεν περισσεύει). Συχνή η επιγραμματικότητα, ξερονήσια στη θάλασσα της ματαιότητας , να ξαποσταίνει ο ταξιδεύων νους, fragmenta Μετασωκρατικού, υλικά οικοδομών γέφυρας για τον επόμενο αιώνα. Χαριτωμένα τα ελληνικά του,  μάγος της αποκωδικοποίησης, πλοηγός της άνω και κάτω οδού, θαυματοποιός στο ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ, κερδίζει στην τράπουλα της γλώσσας, εμπλουτίζοντας περαιτέρω την καρκινική γραφή.

παιδικό καρότσι 3 σε 1 cangaroo drift  Οι απόπειρες των ποιητών να ορίσουν το αόριστο, ποιήματα-χαϊμαλιά, τάματα (χρυσά, ασημένια, χάλκινα) στην Μαντόνα/Μεγαλόχαρη της Ποίησης. Ο Α.Φ. την ποίηση νοεί ως ‘σοκολατα φραουλα αστηρ ελιξήριο λέξεων’, έτσι με τα φάρμακά του μπορούμε να θεραπεύουμε τις μέρες μας έστω  ‘για λίγο’ (Καβάφης), καθώς κάποια από τα εμβληματικά του ποιήματα λ.χ. το ακροτελεύτιο συνοθύλευμα ή συνονθύλευμα Πρώιμος αποχαιρετισμός μας κάνει να νιώθουμε προσωρινοί ένοικοι  της αιωνιότητος. 

ολυμπος χαλβας στεβια

Εκτύπωση του άρθρου