Εκτύπωση του άρθρου
ιερα μητροπολη πειραιως διευθυνση ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ

ΝΙΚΟΣ ΕΡΗΝΑΚΗΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
 
Όταν είχα πρωτοδιαβάσει τα ποιήματα του Ν. Ε. του πρότεινα, αυθόρμητα, να βάλει τίτλο στη μελλοντική έκδοση της συλλογής τον τίτλο ενός από αυτά: φοροι αεροδρομιων 2015 Εν δυνάμει επικίνδυνος. Από συστολή, αρνήθηκε.
Το συγκεκριμένο ποίημα περιέγραφε (στα μάτια μου) με ακρίβεια τον ποιητή όλων των υπόλοιπων: ...σοφιας σλημαν χαρτης είμαι πονηρός / συνήθως υγρός /έχω μια τάση να αγαπάω /αλλά συνήθως αρκούμαι / στο να πονάω //δεν είμαι δυνατός / δεν είμαι δυνατός /δεν είμαι δυνατός // αν ήμουν όμως /θα σας έδειχνα εγώ...βιολογια α λυκειου αυτονομο νευρικο συστημα Κάτι ζωντανό σάλευε εδώ, με νωχελική επιθετικότηταμασονικη στοα πειραιας , κάτι που μόλις είχε βρει τον εαυτό του, ξαφνικά, κάτω από μια πέτρα.
Το σκίτσο αυτού του αυτοψυχογραφήματος είναι ακριβέστατο -έχουμε να κάνουμε με κρεβατοκαμαρες σετ με ντουλαπα ποιητή: Ο Ν. Ε. είναι όχι μόνο εν δυνάμει, αλλά φύσει, θέσει (και εν γνώσει του) ποιητής. Θα μπορούσε λοιπόν να γίνει επικίνδυνος. Και για το σύστημα και για τον εαυτό του.  
Ο ποιητής είναι ένα παράξενο πλάσμα: αθώο – επειδή μόνο ο αθώος μπορεί να προσπαθεί να «ποιήσει» τον κόσμο από την αρχή – αθώο, αλλά πάνοπλο και επικίνδυνο. Έχει ανθεκτικό εξωσκελετό, σύνθετο οφθαλμό – για να αντιλαμβάνεται σε πολλά καρέ ταυτόχρονα το παρόν και το μέλλον και κεραίες- για να πιάνει άλλες συχνότητες. Και, βέβαια, έχει φτερά (πολλές φορές φανταχτερά), και κεντρί για μάταιη άμυνα. Και, τέλος, ρεβυθια φουρνου αργυρω καίγεται όμορφα.
 
Ο Ν. Ε. είναι καινούργιος στον κόσμο. Ως ποιητής, έχοντας μόλις σκίσει το κουκούλι του, αντιλαμβάνεται ότι  ήδη είναι πιασμένος αναπόδραστα στον ιστό ενός συστήματος. Στον ίδιο ιστό είναι πιασμένοι, μια μάζα, και όλοι οι άλλοι, η εποχή του, τα πάντα, ακόμα και οι θεοί –ιδέες.  Δεν τον αφορούν, δεν τον βοηθούν· προτιμά να παρακολουθεί μόνο, αμέτοχος, την άνοδο και την πτώση τους:
νομικο προσωπο δημου δραμας αποτελεσματα το μόνο που ζηλεύω από τους θεούς /είναι ο τρόπος που πεθαίνουν / αφήνουν πάντα το κοινό τους /καταγοητευμένο
Ο ίδιος νιώθει ένθεος αλλά χωρίς θεό.βορεια γαλλια πολεισ
κουφου παντα 3 είδα τον θεό,/ του μίλησα, τον άγγιξα /αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει.
Ο εαυτός του (ο πολλαπλός του εαυτός) είναι το κέντρο του ποιητικού του σύμπαντος. Τον παρατηρεί, τον παρακολουθεί ναρκισσιστικά και καχύποπτα:
μεγάλες εταιρείες στην κύπρο είμαι ένας μάλλον ευτυχισμένος καταθλιπτικός, λέει. Κι αλλού: σφαγη διστομου youtube δεν είμαι παρά /ένας γοητευτικός τσαρλατάνος. Πάντως, συμβιώνει μαζί του, και τα καταφέρνει αρκετά καλά, αν και διαπιστώνει: ναυσταθμος σαλαμινας οαεδ νιώθω κάπως άβολα με το παρόν /πρέπει να κοιτάζομαι πιο συχνά στον καθρέφτη.
Βεβαίως, καταλήγει: καραβια αλητες στιχοι άστο, / δεν είμαι από αυτούς που σώζονται.
 
Κι όμως, εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς του, παίρνει ηγετικό ρόλο και αρχίζει να μιλά εκ μέρους της γενιάς του. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, γιατί:
ανδρικα κουρεματα με φραντζα 2013 ακούω τη σιωπή όλων μας /κι αυτό με καταβροχθίζει.
καλυμμα κρεβατιου αισθητικης  Ανήκει σε μια γενιά ασφαλώς ανασφαλή, επιμελώς οργισμένη, τεχνηέντως αποδυναμωμένη -αλλά και με άπειρες δυνατότητες, καινοφανείς δεξιότητες, γονιδιακή σοφία και οξυμένο ένστικτο.
 Αυτή η γενιά δεν έχει να αγωνιστεί για συγκεκριμένες ή αφηρημένες έννοιες, όπως οι παλιότερες (όλα έχουν χαθεί, όλα έχουν κερδηθεί): ματιαμπα στρατης μπαρμπαρελα και τώρα τι; /και τώρα που δεν είναι τίποτα εδώ, τι; / μήπως να φύγουμε κι εμείς; / να κατηφορίσουμε προς τα πίσω; (...) τι μένει να αναμένουμε / όντας οι μόνοι νικητές; ο βροχοποιος παυλιδης στιχοι
Έχει όμως να αντιμετωπίσει τους κενούς στόχους της ευζωίας, την ανία και την έλλειψη σκοπού. Για την ώρα, έχει ν’ αντισταθεί, έστω παθητικά, για ν’ ανατρέψει ή να τροποποίησει κεκτημένα, ευσεβείς πόθους, σφάλματα και εμμονές όλων των προηγούμενων γενεών: νουμερα τζοκερ 28/5/15 ορισμός εκπαιδευτικού λογισμικού το να δρας είναι κάπως επς ηλειας προγραμμα αγαπημενη μου μαμα banal
εθνικη υπερηφανεια γενετικο ατυχημα η πράξη είναι κάτι το υπερτιμημένο /δεν απαιτείται /συνήθως επιβάλλεται /ψυχαναγκαστικά /διεστραμμένα / φωνάζει για εξέλιξη /η κίνηση εξουθενώνει /
εντόσ των ημερών αποπροσανατολίζει /το σώμα λειτουργεί πάντα εις βάρος της σκέψης /η διατήρηση του σε ακμαία κατάσταση / και η διαφύλαξη της υγείας του /είναι κάπως  εμφατικά ή εμφατικά banal /όπως το να βγαίνεις Σάββατο βράδυ.
Και: χακουνα ματατα ελληνικα η απελευθέρωση κρύβεται στην απόρριψη κάθε σκοπού /δεν είναι ανάγκη να μεγαλώνουμε (...) η πλήξη είναι  η αδιέξοδη μορφή ιδιοφυίας /που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.
Είναι μια γενιά βαθιά βυτιο υγρων τροφιμων υποψιασμένη και ο Ν. Ε, ως εκπρόσωπός της, ξέρει ότι δεν πρόκειται να διατηρήσει για πολύ το αμέτοχό της. Η αλλοτρίωση έχει ήδη ξεκινήσει αθόρυβα, πρέπει να βιαστούν να προσαρμοστούν, έξυπνα όμως, για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη δουλειά από μέσα: αγορα μεταχειρισμενων ρουχων θεσσαλονικη Σημασία έχει ν’ αλλάξουμε /πριν μας αλλάξουν, λέει.
Αλλά και σ’ αυτή τη διαπίστωση / παρότρυνση διακρίνεται κάτι σαν αποδοχή και παραίτηση, έλλειψη μαχητικότητας και αίσθηση ματαιότητας:
μεθοδος ελαχιστων τετραγωνων matlab ο κόσμος είναι ένα αρκετά μικρό μέρος //μη σκέφτεσαι το μέλλον / δεν θα αργήσει//
αρχαια γ λυκειου πλαγιος λογος ασκησεις χανόμαστε /δεν πειράζει /βρίσκονται άλλοι.
 
Και ο Ν. Ε. ξαναγυρνά στον εαυτό του – έχει κιόλας αρχίσει να καλλιεργεί δεξιότητες μειονοτικών: ανεκ πλοια φωτο ξέρεις, έχω έναν ιδιαίτερο τρόπο να νικάω /χωρίς να με καταλαβαίνει κανείς
Δε φαίνεται να έχει ζήσει παιδικά χρόνια – είναι ενήλικος εκ γενετής. Και γι’ αυτό θα χάνεται μέσα στα παιδικά του χρόνια για πάντα. Έχει σαφείς προσανατολισμούς με προσλαμβάνουσες χαοτικές, είναι εύθραυστος σαν έφηβος και σαν γέρος, είναι ένα υβρίδιο αναγεννησιακού ανθρώπου και χίμαιρας. Είναι νέα φωνή αλλά αρχαία ψυχή του υπαγορεύει:
καρεκλες κουζινας μεταλλικες σκρουτζ γύρνα τον καθρέφτη προς την πόρτα / όποιος μπαίνει, να μπαίνει στο μέσα του.
Πολλές φορές νωπός σαν μόλις να έχει γεννηθεί, απορεί με παιδικό θαυμασμό και αμέσως μετά, κάνει παρατηρήσεις προχωρημένης ηλικίας:
νεκταριος κοκκωνης 2015 όλα τα αντικείμενα λειτουργούν συνειδητά /                                                                                                                             βλέπεις δεν έχουν την πολυτέλεια του υποσυνείδητου //                                                                                                                                                                   η πόρτα μπορεί να κλείσει μόνη της /                                                                                                                                                                              αλλά δεν ξέρει πότε να ανοίξει.
και προχωρά ακόμα περισσότερο, ως γέρων ενδοσκοπούμενος με φιλοσοφίζουσες διαπιστώσεις: ποδοσφαιρικα γηπεδα κυπρου το Εγώ και το Αυτό τελικώς ταυτίζονται /προκαλώντας το χάος μέσα μας /τ κ μαυρογιαννη ιωαννινα (...) ποια είναι μεγαλύτερη δίψα /της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας; και απροσδόκητες σκέψεις: ηλιακος φουρνος σκρουτζ το ατομικό είναι εικονική πραγματικότητα /η συλλογικότητα το εφηύρε.
 Η πραγματικότητα δεν υπάρχει ή δεν αφορά κανέναν: ανάμεσα στους τοίχους κριτική η πραγματικότητα δεν είναι παρά /μια πτυχή της φαντασίας μας.
Είναι μελαγχολικός -οι έφηβοι και οι γέροι είναι μελαγχολικοί, οι ενδιάμεσες ηλικίες είναι πολύ απασχολημένες με (μάταιες) πρακτικές μέριμνες, δεν έχουν χρόνο, συνειδητά ή ασυνείδητα ξεγελιούνται σχετικά με τη φύση της ζωής. Λέει όμως: τριασ βορειου ελλαδοσ το μόνο που αποδεικνύει η μελαγχολία /είναι υπερβάλλουσα θέληση για ζωή (...)
 
Ο έρωτας περνά από τους στίχους του χωρίς ιδιαίτερη έμφαση. Δεν είναι ακόμα καύσιμο, κινητήρια δύναμη είναι  μάλλον ένα παιδικό παιχνίδι (που μπορεί να εκραγεί στα χέρια σου από άγνοια χρήσης) ή, έστω, ένα παιχνίδι συναναστροφής που μπορεί να σε ψυχαγωγήσει και να πλουτίσει τις γνώσεις σου επί ματαίω. Δεν του δίνει κάποια ξεχωριστή θέση, τον αντιμετωπίζει μαζί με όλες τις λοιπές υπαρξιακές αγωνίες: μπουζουκια θεσσαλονικη ιανουαριος 2016 αυτό που με εκνευρίζει στον έρωτα /είναι η ικανότητα του να με μεταμορφώνει / προσπαθώ να τον σκοτώσω / αλλά συνήθως αυτοκτονεί // μοιάζει με την  Ύπαρξη που με εξουθενώνει /τη νιώθω βάρος στους ώμους /ατροφικά φτερά που ενώ μεγαλώνουν /ποτέ δεν πετούν.
Μάλλον δεν έχει ερωτευτεί ακόμα, φαίνεται να αντιστέκεται:
ποτερον ουν δοκουσιν υμιν οι τριακοντα όχι, δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις /κι εσύ είσαι πολύ μικρή για να με κοιτάς έτσι
Κάποια στιγμή όμως ζητά βοήθεια:
πλεκω τσαντακια με βελονακι ξεμένω από λέξεις /αν δεν ερωτευτώ / είμαι χαμένος
Σε τέτοιες φάσεις, παρασύρεται σε πράξεις λεξιλαγνείας:
πανοραμικη δοντιων εοπυυ σήμερα λέω να παίξω με τους στίχους!! / με τις λέξεις και τα στίγματα,, / να /
ιχνηλάτης γασκώνης σαιντόζης  πειραματιστώ /  με όλα…/ ίσως εφεύρω και μερικά /  καινούργια /  δικά μου!
Και επιδίδεται σε παιχνίδια του λόγου και σοφιστείες, που όμως αρθρώνουν προτάσεις: μπρουμυτα μετα απο καισαρικη δεν υπάρχει αλήθεια για κάθε ψέμα / κι αυτό σημαίνει πως υπάρχουν ψέματα που είναι αλήθεια.
 
Πολλοί στίχοι από τη συλλογή του Ν. Ε. ακούγονται οικείοι, αλλά είναι απλώς διαχρονικοί, θα μπορούσαν να ανήκουν σε ποιητή άλλης γενιάς ή ποιητή ακόμα πιο αθώο: συνεπειες ανεργιας β λυκειου αφού μπορούμε να γράφουμε ακόμα ποιήματα /μπορούμε τα πάντα. Ή: παιξε πανκ ρε με όλους αυτούς τους στίχους προσπαθώ  να σας πείσω για το φθινόπωρο /μα όση τέχνη και να βάλω η άνοιξη δεν νικιέται.
Η δυναμική όμως αυτού του, ευρωπαικα προγραμματα για σχολεια 2015 εν δυνάμει επικίνδυνου νέου ποιητή εντοπίζεται κυρίως στους στίχους που επέλεξε ο ίδιος για να δώσουν και τον τίτλο στη συλλογή – αντί να τους γράψει σαν σύνθημα σε τοίχο. Είναι από το ποίημα με το μυστικό που κοινοποιείται (με μάλλον αισιόδοξο χαμόγελο) σε ομήλικους, ομοιδεάτες, εραστές, σε όλους τους ζωντανούς ανθρώπους:  ενταση με την τουρκια μένει μονάχα  να ενώσουμε τα αστέρια μας /και θα γίνουμε αστραπές //σύντομα όλα θα καίγονται / και θα φωτίζουν τα μάτια σου.
Και ο Ν. Ε. ευαγγελίζεται:πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια η επόμενη επανάσταση  /θα είναι επανάσταση ομορφιάς.             
 
τροφιμα τεβα θεσσαλονικη  
ετησια συνδρομη δσα 2018 Παυλίνα Παμπούδη
Εκτύπωση του άρθρου